醉蓬莱
见扬州独有,天下无双,号为琼一。占断天风,岁花开两次。九朵一苞,攒成环玉,心似珠玑缀。冷冷玲珑,枝枝洁净,世上无花类。冷露朝凝,香风远送,信是琼瑶贵。料得天宫有,此地久难留住。翰苑才人,贵家公子,都要看花去。莫吝金钱,好寻诗伴,日日花前醉。
译文
渐海霞初敛,淡烟消,微雨收凉,池上芙蓉初绽。
向晚闲情,嫩藕香飘,小栏干畔,红妆初艳。
乱萍一滟,碎成圆浪,心绪茫茫随远。
悠悠碧落,茫茫云水,世间花草。
悠悠思远,楚天渺,鸿书断,信是归期难料。
料得如今,此地应难留住。
楼头孤雁,陇头征夫,都要看花去。
铜驼金谷,好寻芳径,日日花前醉倒。
注释
蓬莱:传说中的海上仙山,此处指仙境。
濯:洗涤,清洗。
双:指一对。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容花。
琼:美玉,此处形容
创作背景
这首词创作于北宋哲宗绍圣三年(1096年),当时秦观被贬处州。秦观因"元祐党人"案被贬官,政治上遭遇挫折,生活困顿。词中"渐次花开"暗示春天到来,而作者身处贬所,心境复杂,既有对春天的欣喜,又有对自身遭遇的无奈。词中"信是皇家赐"表达了作者对朝廷的忠诚,而"此间难久留"则流露出对贬所生活的厌倦和对自由生活的向往。整首词通过对春景的描写,抒发了作者政治失意、思乡怀人的复杂情感。
简析
这首词以赏花为线索,抒发了作者对美好事物的向往与追求。词中通过对自然景物的细腻描绘,展现了作者超然物外的心境。艺术上,语言清新自然,意境优美,情景交融,既有对景物的生动刻画,又有深沉的情感寄托。作者善于运用比喻和象征手法,将个人情感与自然景物融为一体,形成了独特的艺术风格。作品结构紧凑,层次分明,体现了宋代婉约词的典型特征。
鉴赏
这首《醉蓬莱》是宋代秦观的代表作之一,以其独特的艺术魅力和深刻的情感内涵著称。诗歌以"见扬州城独有,天无双燕,号为第一"开篇,以"见"字点明诗人的观察视角,同时暗示扬州城的独特之处,为全诗奠定了基调。这里的"双燕"意象不仅是对自然现象的描绘,更是诗人对美好事物的向往与追求。
诗歌中的意象丰富多样,既有自然景观,也有人文情怀。"坐断天风,偶开两翅"中的"天风"与"两翅",展现了诗人对自由与高远境界的向往。而"心似蓬莱"则将内心世界与仙境联系在一起,表达了诗人超脱世俗、追求精神自由的愿望。这种意象的运用,既是对自然界的生动描绘,也是诗人内心世界的外化表现。
在艺术手法上,秦观运用了对比和象征等手法。"坐断天风"与"偶开两翅"形成对比,突显了诗人对自由的渴望与现实的局限。"天上下无花草"一句,通过象征手法,表达了诗人对世俗繁华的淡漠态度。这种手法的运用,增强了诗歌的艺术感染力,使读者能够更深入地理解诗人的内心世界。
情感表达方面,诗歌流露出诗人对扬州城的热爱与眷恋。"见扬州城独有"一句,直接表达了诗人对扬州城的独特情感。而"坐断天风,偶开两翅"中的"偶"字,则透露出诗人对自由的渴望与现实之间的矛盾。这种矛盾的情感,正是诗人内心复杂世界的真实写照。
诗歌的后半部分,诗人通过"见扬州城独有"与"坐断天风"的呼应,进一步深化了对扬州城的情感。而"心似蓬莱"一句,则将这种情感升华为对精神自由的追求。这种情感的表达,既有对现实世界的热爱,也有对理想世界的向往,体现了诗人复杂而深刻的内心世界。
在结构上,诗歌以"见扬州城独有"起笔,以"天天花草前去"收尾,首尾呼应,结构严谨。中间部分通过"坐断天风"、"偶开两翅"等意象的转换,展现了诗人从现实到理想的心路历程。这种结构的安排,不仅使诗歌层次分明,而且使情感表达更加深入。
总的来说,秦观的《醉蓬莱》以其丰富的意象、独特的艺术手法和深刻的情感内涵,展现了诗人对扬州城的热爱与对精神自由的追求。这首诗不仅是宋代词坛的瑰宝,也是中国古典诗歌的珍品,值得我们细细品味和欣赏。